– प्रकाशचन्द्र खतिवडा
कविता
भागीदार
– प्रकाशचन्द्र खतिवडा
भत्केर आस्था
विश्वासको पर्खाल ढलेको छ,
रोएर मान्छे
शोकमग्न भएको छ,
म विश्वस्त छैन
मान्छे
मान्छे भएर बाँचेको छ ।
मूल बाटोमै ठेस लागे पछि
औला रगताम्मे भएको छ,
अवरुद्ध छ यात्रा
मलाई भड्खालोमा हालेर
मेरो हितैषी साथी
यात्राबाटै वेपत्ता भएको छ,
म उसको भलो चिताउँछु
उ मेरो कुभलो चिताउँछ किन ?
मैले उसको यात्रामा साथ दिएकै थिएँ
उ मेरो यात्रा विथोल्छ किन ?
भूकम्पले च्यातिएको छ वृद्धाश्रम
वृद्धवृद्धा सुरक्षित छैनन्
आखाँबाट वर्षि रहेछ आँसु
एक्ला एक्लै रोइ रहेछन अनाथहरु
रित्तै छ अनाथलय
छैनन सुसारेहरु ।
म अनेकौ अड्चन बेहोरेर
यात्रामा निस्किएको छु
म वृद्धवृद्धाको मन छामेर
अनाथहरुको जिन्दगी पढ्दै छु
वृद्ध वृद्धहरु
डाँडाको जून घाम जस्तै भएका छन्
अनाथहरु
फक्रनै लागेका कोपिला जस्ता लाग्छन्
म वृद्धवृद्धा र अनाथहरुको विचमा छु
उनीहरुको भविष्य सुरक्षित छैन
म पीडाले छट्पटिन्छु ।
आमाहरुको जुलुस सडकमा छ,
उनीहरु हराएका छोरा छोरीको खोजिमा छन्
सडक चुपचाप नारा सुन्छ
सडकमै विद्रोह बोलिन्छ
सडकमै टायर बालिन्छ
म अनाथहरुको जुलुस लिएर
वृद्धवृद्धाको आर्शीवाद थाप्न
वृद्धाश्रम पुग्छु
मलाई देखेर
वृद्धवृद्धा
आशाको त्यान्द्रो
भेटिए जस्तो गर्नु हुन्छ,
नानी !
हाम्रा छोराछोरीको के खबर छ ?
कतै देखेनौ ?
कतै भेटेनौ ?
दःुख सुख साट्नै पाइएन
एक पटक भेटौ भनेको
भेट्नै पाइएन
मैले उचित जवाफ दिन सकिनँ
मेरो मन कुँडिएर आयो
म सोचमग्न भएँ
किन जन्मन्छन कपुतहरु ?
आमा बा को मन रुवाएर
पापको भागीदार बन्न ।
सुन्दरहरैंचा –६, दुलारी, मोरङ
९८४२०७३५२५
